30 - در كشورهاى عربى هنگام خواندن قرآن كريم ، از طرف شنوندگان به منظور تشويق و ابراز احساسات نسبت بقارى و كمال بهره‌گيرى از صوت و روش خواندن وى ، جملات زير با صداى بلند گفته مىشود كه بيشتر آنها جنبهء دعا نيز دارد : اللّه أكبر - صلّ على النّبيّ - صلّ على نبيّنا محمّد ( ص ) - أحسنت - بارك اللّه فيك يا شيخ - اللّه يطوّل عمرك - فتح اللّه عليك يا شيخ - أيّدك اللّه في الدّارين - اللّه ينصرك - اللّه يفتح عليك و نظائر آن . 31 - انتخاب آيات قرآنى براى تلاوت در مجالسى كه به منظور خاصى تشكيل شده بايد متناسب با آن مجلس بوده باشد و اين موضوع حائز اهميت است . 32 - براى تلاوت قرآن در مدت معين ، بهتر است ابتداء با صوت بم ( پائين ) و سپس با صوت بالا خوانده شود زيرا چنانچه از ابتداء ، با صداى بالا شروع بقرائت گردد پس از خواندن چند آيه ، نفس تنگ و خسته شده و ديگر قادر به خواندن نخواهد بود و نيز در فواصل آيات براى رفع خستگى نفس ، يك آيه يا يك جمله با صوت پائين و چند آيه با صوت بالا قرائت گردد و آخرين آيه هم با صداى پائين خوانده شود مثال : چنانچه مدت خواندن 15 دقيقه باشد ، دو تا سه دقيقهء اول با صوت پائين و سپس با صوت بالا خوانده شود و در فواصل آيات نيز ، يك آيه با صداى پائين و چند آيه با صداى بالا تلاوت گردد . بديهى است اين دستور براى همه يكسان نيست زيرا بعضى داراى نفس كم بوده و زودتر احساس خستگى ميكنند كه بايد بيشتر با صوت پائين و كمتر با صداى بالا بخوانند . 33 - مستحب است خواننده و شنوندهء قرآن از سورهء « الضّحى » تا آخر قرآن كه بيست و دو سوره است در ابتدا يا انتهاى هر سوره تكبير ( اللّه أكبر ) گويند و سبب آن قبلا در مبحث احتباس وحى بتفصيل بيان گرديده و از علماى علم قرائت هم